Ubytki Zębów – Wypełnianie

Zakładanie podkładu ma na celu ochronę miazgi przed toksycznym wpływem materiałów wypełniających, ochronę przed wniknięciem drobnoustrojów, izolację termiczną, ochronę przed zjawiskiem perkolacji (ruch płynu kanalikowego spowodowany zmianami objętości materiału wypełniającego pod wpływem temperatury i elastycznego odkształcania w trakcie żucia).

Ponadto materiał podkładowy sam w sobie nie może być toksyczny. Musi być także odporny na siły mechaniczne, tzn. odporny na ściskanie i na zginanie oraz odporny chemicznie (nierozpuszczalny w kwasach i płynach ustrojowych).
Powinien być również biozgodny oraz mieć właściwości przeciwbakteryjne. Obecnie większość autorów uważa, że to mikroprzeciek bakteryjny między wypełnieniem a ścianą zęba, a nie toksyczność materiału jest przyczyną
nadwrażliwości pozabiegowej lub powstającego pod wypełnieniem zapalenia miazgi (Snuggs i wsp. 1995, Swift i wsp. 1995). Najważniejszym zatem zadaniem wypełnienia, a w tym i podkładów, jest ochrona miazgi przed przenikaniem bakterii. Niektórzy autorzy sugerują, że podkład nie jest konieczny w celu ochrony miazgi przed szokiem termicznym, gdyż zębina jest dużo lepszym izolatorem (Pitt Ford 1994).

Rola, jaką kiedyś przypisywano podkładom w utrzymaniu wypełnień (wyrównanie dna podkładem), w dobie czynników adhezyjnych traci również na znaczeniu. Dziś wymagania stawiane materiałom podkładowym dotyczą ich adhezji do zębiny, szczelności tego połączenia, działania przeciwbakteryjnego, odontotropowego,  remineralizującego oraz łączenia się z materiałem wypełniającym.

Obecnie stosuje się następujące materiały podkładowe:

• cementy szklano-jonomerowe,
• cementy tłenkowo-cynkowo-fosforanowe,
• cementy tlenkowo-cynkowo-eugenolowe,
• cementy polikarboksylowe,
• podkłady na bazie wodorotlenku wapnia.