Choroby Przyzębia

Choroby przyzębia, a szczególnie zapalenia prowadzą do nieodwracalnej utraty tkanek z różną intensywnością.Proces zapalny niszczy nie tylko dziąsła, ale i więzadła zębodołowe oraz kość wyrostka. Po uspokojeniu objawów zapalnych przebiegających z różną dynamiką i manifestujących się przeważnie zaczerwienieniem, krwawieniem i obrzękiem dziąsła, pozostają w przyzębiu zmiany w postaci kieszonek przyzębnych i ubytków kostnych.

Metody leczenia zmierzające do reparacji tkanek przyzębia eliminują najczęściej kieszonki przyzębne, przez usunięcie ich ściany dziąsłowej lub nawet kostnej (gingiwektomia, operacje płatowe, łącznie z płatem przesuniętym dowierzchołkowo), ale bez odbudowy utraconych lub zniszczonych tkanek. W miejscu uszkodzonych tkanek (kość, ozębna) powstaje najwyżej tkanka łączna. Jest to więc przede wszystkim bliznowacenie dające tylko pewne, ale mniej wartościowe odtworzenie struktury tkanek. Jeśli nawet dojdzie w wyniku zabiegu chirurgicznego do wytworzenia się w pewnym miejscu tkanki kostnej, to zwykle nie zostaje ona zespolona z powierzchnią korzenia z powodu wytworzenia się długiego przyczepu nabłonkowego, a nie łącznotkankowego.

W innych przypadkach odwrotnie, może dojść do częściowej regeneracji tkanek przyzębia i wytworzyć się nowy przyczep łącznotkankowy, ale bez tworzenia się nowej kości. Takie niepełne odtwo­rzenie się struktur tkanek przyzębia nie prowadzi jednak do odzyskania pełnej, właściwej funkcji tych tkanek.

Metody leczenia zmierzające do rege­neracji tkanek przyzębia umożliwiają natomiast odtworzenie poprzedniej struktury, a więc wszyst­kich utraconych tkanek (cementu korzeniowego, więzadła zębodołowego, czyli ozębnej i kości) bez kieszonki przyzębnej.