Choroby Przyzębia
Choroby przyzębia, a szczególnie zapalenia prowadzą do nieodwracalnej utraty tkanek z różną intensywnością.Proces zapalny niszczy nie tylko dziąsła, ale i więzadła zębodołowe oraz kość wyrostka. Po uspokojeniu objawów zapalnych przebiegających z różną dynamiką i manifestujących się przeważnie zaczerwienieniem, krwawieniem i obrzękiem dziąsła, pozostają w przyzębiu zmiany w postaci kieszonek przyzębnych i ubytków kostnych.
Metody leczenia zmierzające do reparacji tkanek przyzębia eliminują najczęściej kieszonki przyzębne, przez usunięcie ich ściany dziąsłowej lub nawet kostnej (gingiwektomia, operacje płatowe, łącznie z płatem przesuniętym dowierzchołkowo), ale bez odbudowy utraconych lub zniszczonych tkanek. W miejscu uszkodzonych tkanek (kość, ozębna) powstaje najwyżej tkanka łączna. Jest to więc przede wszystkim bliznowacenie dające tylko pewne, ale mniej wartościowe odtworzenie struktury tkanek. Jeśli nawet dojdzie w wyniku zabiegu chirurgicznego do wytworzenia się w pewnym miejscu tkanki kostnej, to zwykle nie zostaje ona zespolona z powierzchnią korzenia z powodu wytworzenia się długiego przyczepu nabłonkowego, a nie łącznotkankowego.
W innych przypadkach odwrotnie, może dojść do częściowej regeneracji tkanek przyzębia i wytworzyć się nowy przyczep łącznotkankowy, ale bez tworzenia się nowej kości. Takie niepełne odtworzenie się struktur tkanek przyzębia nie prowadzi jednak do odzyskania pełnej, właściwej funkcji tych tkanek.
Metody leczenia zmierzające do regeneracji tkanek przyzębia umożliwiają natomiast odtworzenie poprzedniej struktury, a więc wszystkich utraconych tkanek (cementu korzeniowego, więzadła zębodołowego, czyli ozębnej i kości) bez kieszonki przyzębnej.
Tagi: bliznowacenia, choroby przyzębia
